Ervaring

21 november 2014

464
Q

Zeg jij het of zeg ik het?

Toen ik een baby was van 9 weken heb ik hersenvliesontsteking gehad als gevolg van een middenoorontsteking en ben ik bijna vanaf mijn geboorte slechthorend. Ik mis de gehoorbeentjes en de gehoorzenuw is beschadigd. Ik heb het altijd als normaal beschouwd. Ik heb ook regulier onderwijs gevolgd. Ik ben bijna 40 jaar en heb 2 kleine kinderen.
Nu ik wat ouder word, merk ik dat ik voor de combinatie werk, thuis en kinderen misschien ondersteuning of hulp nodig heb. Soms is het geluid mij te veel, jullie herkennen dat vast, ik filter niet automatisch, alles komt binnen.
Soms zijn mijn meisjes zo luidruchtig bezig in de woonkamer, dan denk ik: “dicht die deur, jullie redden je wel”. Ik wil eigenlijk alles horen en weten, maar daar word ik erg moe van, soms wil ik even niet. Dat is moeilijk, maar ik heb dus geleerd mezelf soms even letterlijk af te sluiten.

Ik werk 20 uur per week als financial controller bij een reclamebureau.

Ik was al eerder naar een ervaringssessie van de NVVS geweest, die van slechthorende ouders. Ik vond de vorige sessie heel fijn. Ik heb er zelf ook veel aan gehad. Ik heb 2 jonge kinderen en mijn slechthorendheid en mijn baan, alles kost veel energie. Ik lig om 20.30 uur in bed om het vol te kunnen houden. Altijd moe, altijd. Dus ik dacht: ik moet hier wel wat aan gaan doen.
Ik ken alleen oudere mensen die slechthorend zijn.  Die werken natuurlijk niet meer. Ook de zoektocht naar juiste hoortoestellen, kost zo ongelofelijk veel energie, deze heb ik 9 maanden en pas bij het 3e, 4e toestel merkte ik van: ja deze past bij mij.

Het keerpunt van mij is dat ik besefte dat ik altijd alle, maar dan ook alle moeite deed om mij voor te doen als iemand die gewoon hoorde. Ik kon enorm hard werken om maar anderen te verstaan. Met als gevolg dat ik zo abnormaal vroeg naar bed moest, altijd thuis moe was en noem het maar op. Het vroeg erg veel van me. Maar ik realiseerde dat ik wel (kleine) kinderen heb, voor wie ik er moet en wil zijn. Ik heb dus geaccepteerd dat ik slechthorend ben en dat ik nu keuzes moet maken! Kan ik er wel of niet heen? Soms ga ik na een uurtje al weer weg op een verjaardag. Toen ik weer eens op een verjaardag zat, dacht ik ineens: ik lijk wel gek, zit ik daar nog omdat je eigenlijk het gevoel hebt dat je nog niet naar huis kunt. Dan kom je om 20.00 uur op een verjaardag en “moet” je tot 00.00 uur blijven. Je voelt je sociaal verplicht.

Dat doe ik dus niet langer en dat is wel even wennen hoor! Maar het levert me in ieder geval een betere volgende dag op. En zo kan ik toch naar feestjes blijven gaan, want ik vind dat veel te leuk. Hoe de mensen reageren? Ze moeten even wennen dat ik “al” weer wegga. Maar dat ligt ook aan mijn eigen, jarenlange houding waarmee ik altijd heb uitgestraald dat ik alles aankon.

Details

Leeftijd: 39

Geslacht: Vrouw

Aandoeningen

  • Slechthorendheid

Thema's

  • Gezin met kinderen
  • Werk/het nieuwe werken en flexplekken

Tips

  • Het was voor mijn collega’s een goede herinnering aan mijn slechthorendheid dat ik vanavond naar deze ervaringssessie van de NVVS toe ben gegaan. Ik heb vanmiddag vrijgenomen, omdat ik hier op tijd moest zijn en ik best een stuk moet rijden. “ oh, bestaan er bijeenkomsten voor je slechthorendheid en ga jij daar naar toe?” Dan praat je erover en weten ze het weer even, maar vervolgens vergeten ze het weer. Ze merken verder ook niets aan mij. Bij sommige slechthorenden merk je het aan de spraak, aan de manier van kijken.
  • Op mijn werk gaan we naar een nieuwe locatie. Ik werk bij een reclamebureau met jonge mensen, en we mochten zelf de ruimte inrichten. Het is mooi en strak en glad, een open ruimte. Ik heb een heel fijne werkgever die zei tegen mij: voor jou komt ook een mooie ruimte, niet afgezonderd, maar wel met de aanpassingen die jij nodig hebt. Geen gladde, strakke materialen dus, dat weerkaatst. Dan wordt het wel geregeld. Zij weten dat natuurlijk niet wat het beste werkt voor een slechthorende en ik weet dat wel. Ik kan dat ook niet van hen verwachten vind ik.
  • Toch is het lastig, ik deel mijn kamer met een aantal collega’s met een administratieve functie. Het is dan de kunst om te zoeken naar de balans van: hoe hoor ik er wel bij, zonder dat ik mijzelf tekort doe. Ik wil mij ook niet geïsoleerd voelen. Over de kantine: Ik lunch kort mee en maak dan buiten een rondje. Maar het allerliefst zou ik erbij zijn, maar ik versta het niet.
  • Ik heb me voorgenomen dat wanneer mijn gehoor nog slechter wordt, ik een cursus wil gaan doen om toch zo goed mogelijk te kunnen blijven communiceren. Spraakafzien en/of ondersteunende gebaren. Ik heb mezelf eigenlijk als kind al aangeleerd spraak af te zien. Spraakafzien is meer dan liplezen, het is lezen van een gezicht. De mimiek zegt veel, soms krijg ik ook te veel informatie binnen, een ander hoeft niets te zeggen, of ik weet het eigenlijk al. Daar moet ik mij echt voor afschermen, anders zie ik teveel. Het heeft ook wel eens tot bepaalde situaties geleid. Mensen kunnen het anders opvatten dan jij bedoelt, mensen kunnen het als bedreigend ervaren dat je hun gezicht “leest”.
  • Mijn partner helpt mij en ondersteunt mij. Bijvoorbeeld bij de aanschaf van mijn 2e hoortoestel. Ik was bang dat ik als het ware een enorm stempel op mijn hoofd zou krijgen en dat mensen daar raar op zouden reageren. Maar hij stimuleerde mij het toch te proberen. Zo ook op feestjes. Als het niet licht genoeg is. Dan zegt hij " zeg jij het of zeg ik het?" Dan moet ik vragen of het licht feller mag, zodat ik kan spraakafzien.
  • Bij het ontmoeten van nieuwe mensen tijdens mijn werk stel ik me voor. Ik zeg er gelijk bij dat wanneer ze achter me staan, ik ze niet versta. “Als ik een raar antwoord geef, dan heb ik het niet verstaan en vraag je het maar gerust opnieuw!” Je moet er ook een vleugje humor bij gebruiken hoor.
  • Ik wil anderen, mensen die nog maar kortere tijd slechthorend zijn en hierin zoekende zijn, graag meegeven dat ze echt door moeten blijven proberen tot ze het juiste hoortoestel, of aanvullende hulpmiddel hebben gevonden.
  • Ik heb over een paar dagen werkoverleg, met alle collega’s. Ik ga daar uitleggen wat ik hier op deze ervaringssessie van de NVVS deed, wat het betekent. Ik deel mijn ervaring en vaak vinden ze dat interessant. Ik vind het ook gewoon leuk. Ik heb ook aan mijn leidinggevende verteld waarom ik vrij heb genomen om hier te kunnen zijn. Dat ik ervaringen ging delen met andere werkenden met een hoorprobleem. Hij zei:” als ze allemaal zo zijn als jij, dan wil ik ze wel aannemen”!
Toon alles