Ervaring

30 januari 2017

Q

Praten helpt mij nog steeds om dingen te verwerken

Het proces van aanvaarden van de diagnose heeft bij mij 8 jaar geduurd. Na verschillende opnames ben ik na 5 jaar opnamevrij te zijn, groepstherapie gaan volgen. Daar heb ik leren verwerken en loslaten.

Mijn persoonlijkheid is er sterker door geworden. Ik werd begeleid bij het zoeken naar werk. Bij mij is het vrijwilligerswerk geworden, ik ben 50 jaar en moet stress zoveel mogelijk mijden of kanaliseren. Ik moet dagelijks mijn emotiegrafiek en uren slaap invullen voor mijn psychiater en dat kost me dagelijks maar 2 minuten. Zo heb ik geleerd wanneer mijn hoogtes en laagtes zijn.

Naast psychiatrische hulp voor medicatie heb ik om de 3 maanden ook een psychologe waar ik me op mijn gemak voel. Praten helpt nog steeds om dingen te verwerken. Er is een goede verstandhouding tussen mijn hulpverleners, huisarts en ikzelf. Ik werk 3 halve dagen per week. Vrijwilligerswerk weliswaar, maar het geeft voldoening.

Therapie was echt nodig om mijn manieën, hoe klein ook, in te dammen. Nu ben ik een meestal een gelukkige vrouw die haar bipolaire stoornis redelijk onder controle heeft, mits ik medicatie neem. Ik hoopte altijd ooit zonder medicatie te kunnen leven, maar dat was voor mij niet weggelegd. Nu heb ik het aanvaard dat ik medicatie nodig heb, het zijn lichte doses die regelmatig wat bijgestuurd worden. Een persoon met diabetes moet immers ook dagelijks zijn pillen of spuiten nemen of hij wordt ook doodziek...

Details

Leeftijd: 50

Geslacht: Vrouw

Aandoeningen

  • Bipolaire Stoornis

Thema's

  • Balans
  • Medicatie en bijwerkingen