Ervaring

25 januari 2014

Q

Wij zijn gaan scheiden. Dat bracht rust in het gezin. Ik voelde me daar niet schuldig over

In het begin was de relatie met mijn man leuk, hij was enthousiast en ondernemend. Maar na twaalf jaar werd het steeds gekker. Hij had van die ups en downs. In bepaalde tijden bemoeide hij zich overal mee, weken later kon hij uren in een stoel hangen zonder iets te doen. Ik wist totaal niet wat er aan de hand was, maar kon daar niet meer tegen. Jammer genoeg was er veel onbegrip bij wederzijdse familie, maar ook vanuit de hele omgeving.

Wij zijn gaan scheiden. Dat bracht rust in het gezin. Ik voelde me daar niet schuldig over. Bij een paar dierbare vrienden kon ik terecht met mijn verhaal. En ik zocht hulp voor mezelf: ik ging in therapie. Ondanks dat ik het vanwege mijn bijstandsuitkering niet breed had, gunde ik mezelf een paar keer per jaar een uitje. Dan ging ik naar de film of het theater en was ik even niet bezig met alle moeilijkheden. Enkele jaren later kreeg mijn ex-man de diagnose manisch-depressief.

Toen onze zoon twaalf was begon hij ook druk te doen. Ik herkende het gedrag direct. Op zijn vijftiende werd hij depressief en twee jaar later is hij voor een jaar opgenomen. Ook bij hem werd, na nogal wat omwegen, de diagnose manisch-depressief gesteld. Na de scheiding heb ik contact gehouden met mijn ex-man. De kinderen ook. Dat vind ik erg belangrijk. Ik kan met hem over onze zoon en de andere kinderen praten. Ook ben ik in het huurhuis blijven wonen. Dat was heel vertrouwd voor de kinderen.

Nu we gescheiden zijn, hebben we een beter contact. Ik ga niet meer altijd in op wat hij zegt. Ik kan nu zelfs oprecht zeggen: gezien de omstandigheden heb ik nu eigenlijk wel een mooi leven! Het had veel slechter kunnen verlopen.

Aandoeningen

  • Bipolaire Stoornis

Thema's

  • Betrokkenen
  • Zelfzorg betrokkenen