Ervaring

25 januari 2014

Q

Ik realiseer me dat ik het niet zelf kan oplossen. Er blijft hulp nodig

In een manische periode is mijn zoon heel erg druk. Dan heb ik geen grip meer op hem. Hij is gevaarlijk op de weg en als moeder voel ik me dan machteloos. Toen mijn zoon psychotisch werd, is hij opgenomen in het crisiscentrum. Dat was heel heftig.

Hij mocht naar huis, mits er begeleiding was. Gelukkig hadden we op dat moment vakantie. Daarna zijn man en ik afwisselend gaan werken zodat hij niet alleen hoefde te zijn. Tijdens de crisis met hem werden wij dagelijks begeleid door de crisisdienst. Ook konden we deze 24 uur per dag bellen. Zo konden we de situatie aan. Ik realiseer me dat ik het niet zelf kan oplossen. Er blijft hulp nodig. Wanneer ik te veel doe voor mijn zoon, fluit mijn man me terug. Wij zijn als ouders het stabiele punt voor hem, zijn broer houdt een vinger aan de pols.

Ik vertel anderen over de stoornis en leg hen uit wat dit voor onze zoon en ons betekent. Deze stoornis is vaak moeilijk te begrijpen voor de omgeving. Ik praat er veel over met mijn man. Ik vind het heerlijk om buiten te zijn, te wandelen, te luisteren naar de vogels, alles op een rijtje zetten voor mezelf. Het is moeilijk om je zoon los te laten. Je bent betrokken maar je moet toch afstand nemen. Uiteindelijk heb ik meer rust gekregen en ga ik ook weer op vakantie.

Aandoeningen

  • Bipolaire Stoornis

Thema's

  • Vakantie
  • Betrokkenen
  • Beweging
  • Zelfzorg betrokkenen